Γεωγραφία

Η Αμοργός είναι το πιο ανατολικό νησί των Κυκλάδων, στο κέντρο του Αιγαίου πελάγους. Βρίσκεται μεταξύ Νάξου και Αστυπάλαιας και απέχει 138ν.μ. από τον Πειραιά. Ο πληθυσμός του, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2001 είναι 1859 κάτοικοι (γύρω στους 1500 σήμερα). Το νησί έχει σχήμα επίμηκες (μήκος 18 μίλια και πλάτος από 1,5 έως 5 μίλια) και έκταση 121 τ.χλμ.

Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη ναυτιλία, την αλιεία, τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τον τουρισμό. Η ονομασία της Αμοργού πιθανώς προήλθε από το φυτό άμοργος, κοινώς λινοκαλάμη, ένα σπάνιο βότανο, που κατά την αρχαιότητα έδινε τους περιζήτητους αμοργίνους χιτώνες.

Πρωτεύουσα της Αμοργού είναι η Χώρα, χτισμένη μακριά από τη θάλασσα, σε απόσταση 5χλμ. από τα Κατάπολα σε υψόμετρο 320μ. Εδώ, στενά λιθόστρωτα δρομάκια, μικρά κατάλευκα σπίτια με μπλε παράθυρα, διώροφα αρχοντικά και δεκάδες εκκλησιές, μαζί με τους ανεμόμυλους στη ράχη του λόφου, συνθέτουν μια εικόνα λιτής ομορφιάς που συναρπάζει τον επισκέπτη.

Στις δυτικές ακτές του νησιού είναι τα Κατάπολα, το καλύτερο φυσικό λιμάνι των Κυκλάδων, το οποίο περιέχει τους οικισμούς Κατάπολα, Ξυλοκερατίδι και Ραχίδι. Η χαρακτηριστική κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική των οικισμών, τα κρυστάλλινα νερά του κόλπου σε όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου και, πιο πέρα, ο κάμπος με τα περιβόλια και τις ελιές γοητεύουν τον επισκέπτη, ενώ τα πολλά καταλύματα και καταστήματα καλύπτουν τις ανάγκες του για μια άνετη διαμονή.

Στο βόρειο τμήμα της Αμοργού βρίσκεται η περιοχή της αρχαίας Αιγιάλης, με τον Όρμο, δεύτερο λιμάνι και τουριστικό θέρετρο του νησιού, και άλλους τρεις γραφικούς οικισμούς: τον Ποταμό, σε πανοραμική θέση πάνω από το λιμάνι, τη Λαγκάδα, χτισμένη αμφιθεατρικά πάνω από τον κάμπο της Αιγιάλης, και τα Θολάρια, με τα πλακόστρωτα σοκάκια και τις καμάρες. Στο νότιο μέρος του νησιού στην περιοχή της Κάτω Μεριάς, όπως ονομάζεται, θα συναντήσετε τους οικισμούς Καμάρι, Βρούτση, Αρκεσίνη, Κολοφάνα και Καλοταρίτισσα και την υπέροχη παραλία του Μούρου, το Αµµούδι, τον Κάτω Κάµπο, τα Παραδείσια και τον όρμο της Καλοταρίτισσας, φυσικό αλιευτικό καταφύγιο. Συνολικά υπάρχουν 16 οικισμοί στην Αμοργό.

Το έδαφος του νησιού είναι έντονα ορεινό με ψηλά απόκρημνα βουνά, με υψηλότερη κορυφή τον Κρίκελο (822 μ.) στο βορειοανατολικό τμήμα, τον Προφήτη Ηλια (698 μ)  στο κέντρο του νησιού  και το  Άσπρο βουνό η βουνό του χωριού η Κόρακας (630 μ) δυτικά.
Κοιλάδες παρεμβάλλονται ανάμεσα σ’ αυτούς τους ορεινούς όγκους με κυριότερες της Κολοφάνας στα δυτικά, των Καταπόλων στο κέντρο και της Αιγιάλης στα βόρεια και μικρότερες του Καμαριού, της Αρκεσίνης και του Αγ. Παύλου.

Οι ακτές του νησιού εμφανίζουν έντονο διαμελισμό (112χλμ συνολικό μήκος !) και είναι βραχώδεις στα ανατολικά και με μικρούς κόλπους με άμμο στα ανατολικά.

H φυσιογνωμία του νησιού είναι από τις πιο έντονες των Κυκλάδων έχοντας μερικά από τα ομορφότερα και επιβλητικότερα τοπία των Κυκλάδων όπως ο Μούρος, η Aγία Άννα, ο Κρίκελος.

Η γεωλογική ιστορία της διαφέρει από τα υπόλοιπα νησιά, με αρχαιότερα πετρώματα τον σχιστόλιθο και νεώτερα τον ασβεστόλιθο που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα του νησιού. Η σημερινή μορφή της οριστικοποιήθηκε πριν από 700.000 περίπου χρόνια με την καταβύθιση μεγάλων χερσαίων τμημάτων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Έτσι σχηματίσθηκε ο νησιωτικός όγκος της. Στις μικρές πεδινές εκτάσεις, όπου τα νερά είναι λιγοστά, καλλιεργούνται φάβα, όσπρια, αμπέλια, σύκιες, ελιές και λιγοστά οπωροφόρα.

Η βλάστησή της, τυπικά κυκλαδική, είναι αραιή και θαμνώδης με σχοινιές – πίρνους- ασπάρτους- φρύγανα κ.α. εκτός από τις έφορες κοιλάδες των Καταπόλων- Κάτω Μεριάς και Αιγιάλης που υπάρχουν πυκνοί ελαιώνες και άλλα καρποφόρα δέντρα. Αμπέλια και κηπευτικά εκλεκτής ποιότητος καθώς και λίγα δημητριακά καλλιεργούνται στις υπεράριθμες σκαλωτές βουνοπλαγιές σ όλο το νησί. Όσο φτωχή είναι η Αμοργιανή βλάστηση σε πυκνότητα και μεγέθη, τόσο πλούσια είναι σε ποικιλία ενδημικών φυτών και ιδιαίτερα σπάνιων βοτάνων με θεραπευτικές ιδιότητες.

Το ορεινό τοπίο εμφανίζεται πιο άγριο και απότομο στην περιοχή της Αιγιάλης όπου βρίσκεται η ψηλότερη κορυφή ( Κρίκελος 821 μ) στο κέντρο του νησιού ( Προφήτης Ηλίας 698μ) και δυτικά ( Άσπρο βουνό η βουνό του χωριού η Κόρακας 630 μ). Κοιλάδες παρεμβάλλονται ανάμεσα σ’ αυτούς τους ορεινούς όγκους με κυριότερες της Κολοφάνας στα δυτικά, των Καταπόλων στο κέντρο και της Αιγιάλης στα βόρεια και μικρότερες του Καμαριού, της Αρκεσίνης και του Αγ. Παύλου.

Το κλίμα γενικά είναι υγιεινό και μοιάζει με των υπολοίπων νησιών, ξηρό και δροσερό το καλοκαίρι, ήπιο και χωρίς απότομες αλλαγές τον χειμώνα. Τοπικά μόνο συμβαίνει η περιοχή της Αιγιάλης να είναι ζεστή κατά το καλοκαίρι αφού λόγω της μορφολογίας δεν προσβάλλεται από τους δροσερούς βοριάδες του καλοκαιριού ( μελτέμια), ενώ το υπόλοιπο μέρος του νησιού είναι δροσερό.

Google BookmarksShare